"ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ"...ΚΑΤΑ 500.000 ΕΥΡΩ ΕΤΗΣΙΩΣ

Με πρώτη νίκη της Σαλαμίνας ξεκίνησε ο μαραθώνιος δικαστικός αγώνας για τη διεκδίκηση της Ρεβυθούσας. Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιά απέρριψε τη προσφυγή του Δήμου Μεγαρέων, κρίνοντας ότι η βραχονησίδα Ρεβυθούσα αλλά και η γειτονική της Μακρόνησος (συνωνυμία με το νησί της εξορίας), ανήκουν στα διοικητικά όρια του Δήμου Σαλαμίνας. Η εμφύλια διαμάχη των δύο ιστορικών δήμων (Σαλαμίνας και Μεγάρων) για τη Ρεβυθούσα έχει μεταφέρει το σκηνικό των «γκρίζων ζωνών» του Αιγαίου στην καρδιά του Σαρωνικού. Η Ρεβυθούσα έγινε «μήλον της έριδος» κυρίως γιατί εκεί βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του φυσικού αερίου. Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος δήμος θα καρπώνεται τα έσοδα από το δικαίωμα χρήσης της γης, που ανέρχονται έως και 500.000 ευρώ ετησίως.Επί 40 χρόνια, από το 1960 έως το 2000, το καθεστώς της συγκεκριμένης βραχονησίδας ήταν αμφιλεγόμενο. Οταν ένας υπάλληλος του Δήμου Σαλαμίνας... ύψωσε στη Ρεβυθούσα τη σημαία του δήμου του, περιλαμβάνοντας τη βραχονησίδα (κατά την απογραφή του 2001) στα διοικητικά όρια της Σαλαμίνας, οι Μεγαρείς αντέδρασαν. Η επιτροπή ορίων του υπουργείου Εσωτερικών όπου κατέφυγαν έδωσε τη μέση λύση. Καταχώρισε τη Ρεβυθούσα στη Σαλαμίνα και τη Μακρόνησο στα Μέγαρα.Η λύση δεν ικανοποίησε κανέναν. Και οι δύο δήμοι προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, επικαλούμενοι διεθνείς συμβάσεις, ιστορικούς και γεωγραφικούς-στρατιωτικούς χάρτες της περιοχής και άλλες ιστορικές πηγές! Το Διοικητικό Πρωτοδικείο, αφού εξέτασε τα επιχειρήματά τους έδωσε και τα δύο νησάκια στη Σαλαμίνα. Οπως αναφέρεται στην απόφαση, η νήσος Ρεβυθούσα ανήκε εθιμικά από Τουρκοκρατίας και διοικητικά από την ίδρυση του Δήμου Σαλαμίνας, το 1835, στα διοικητικά όρια της Σαλαμίνας. Ως επιπρόσθετο στοιχείο που καταδεικνύει από ιστορικής απόψεως τη διοικητική υπαγωγή της Ρεβυθούσας στο Δήμο Σαλαμίνας είναι και η καταγραφή της ως δημόσιου κτήματος εντός των ορίων του συγκεκριμένου δήμου. Σύμφωνα με την απόφαση, το γεγονός ότι το υπουργείο Εσωτερικών συστήνει με έγγραφό του, το 1988, στην εταιρεία «Ασπροφώς Α.Ε.» να απευθυνθεί στη Νομαρχία Δυτικής Αττικής για την έκδοση των οικοδομικών αδειών που απαιτούνται για την κατασκευή των εγκαταστάσεων αποθήκευσης φυσικού αερίου, δεν αναιρεί την υπαγωγή της Ρεβυθούσας στο Δήμο Σαλαμίνας. Το υπουργείο και άλλες διοικητικές υπηρεσίες είχαν στηριχθεί στο λεξικό ελληνικών τοπωνυμίων της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού (ΓΥΣ), όπου η Ρεβυθούσα αναφέρεται ως περιοχή των Μεγάρων και αποτυπώνεται στο σχετικό χάρτη. Ομως ο χάρτης δεν καθορίζει δοικητικά όρια, επισημαίνεται χαρακτηριστικά.Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, δεν αποτελεί κριτήριο υπαγωγής μιας περιοχής στα διοικητικά όρια ενός δήμου, ούτε η εγγύτητα της γειτνίασης προς μια περιοχή ούτε οι αντιδράσεις των κατοίκων στην εγκατάσταση των αποθηκών φυσικού αερίου για περιβαλλοντικούς λόγους (διότι παρόμοιες αντιδράσεις υπήρξαν και στους δύο δήμους).* Η πρώτη αυτή δικαστική έκβαση δεν είναι, ωστόσο, και η τελεσίδικη. Εάν ο Δήμος Μεγαρέων την προσβάλει με έφεση, ο δικαστικός αγώνας θα συνεχιστεί για αρκετά χρόνια ακόμη... ΠΗΓΗ: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- 07/12/2008 ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: "Η ναυμαχία της Σαλαμίνας" Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=36379684

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΥΜΜΑΤΑ;

Τα λύμματα της φωτογραφίας εντοπίστηκαν στο φρεάτιο που βρίσκεται στην περιοχή των Goody's στα Μέγαρα.

Πρόκειται για παλιά λάδια και άλλα απόβλητα.

Απο που προέρχονται;

Το μόνο που γνωρίζουμε σίγουρα είναι οτι καταλήγουν στη θάλασσα της Βαρέας Μεγάρων.

Μήπως κάποια αρμόδια αρχή πρέπει να ελέγξει το θέμα;

ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΡΕΒΥΘΟΥΣΑ; ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ ή ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ; Επ' ευκαιρία της επίσκεψης του Πρωθυπουργού στις εγκαταστάσεις του φυσικού αερίου στη Ρεβυθούσα, διαβάσαμε και ακούσαμε οτι ο κ. Καραμανλής επιθεώρησε τις εγκαταστάσεις της ΔΕΣΦΑ στη Ρεβυθούσα Μεγάρων και αλλού στη Ρεβυθούσα Σαλαμίνας ...!!! Τελικά ποιος θα μας ενημερώσει ποια είναι η έκβαση του δικαστικού αγώνα που ξεκίνησε ο π. Δήμαρχος Μεγάρων κ. Χρ. Σύρκος αμφισβητώντας τα όσα γράφτηκαν σε ΦΕΚ το 2001; Γιατί ο σημερινός Δήμαρχος ΜΕγάρων κ. Δ. Στρατιώτης δεν ενημερώνει σχετικά με την εξέλιξη του θέματος; Έχει κάτι να κρύψει ή μήπως προσπαθεί να καλύψει και πάλι δική του ολιγωρία; Σε ποιον Δήμο τελικά υπάγεται διοικητικά η "χρυσή" βραχονησίδα;

ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΕΧΟΥΜΕ..;

Τα σχόλια δικά σας..!

Η Πλατεία Βασιλέως Κωνσταντίνου (Κεντρική Πλατεία) των Μεγάρων, όπως ήταν και όπως σχεδιάστηκε να αναπλαστεί.

Περιμένουμε τα αποτελέσματα της ανακατασκευής αυτής.

Ερωτήματα υπάρχουν πολλά.

Όπως ο "δρόμος" που φαίνεται στη μακέτα και διασχίζει την πλατεία (πεζόδρομος φυσικά) που καταλήγει; Στον τοίχο του κτηρίου του ΟΣΕ;

Η μελέτη δεν "αγγίζει" πουθενά τους χώρους που υπάρχουν μπροστά απο το κτήριο του ΟΤΕ και όπως όλοι γνωρίζουν πρόκειται για δημοτικό χώρο.Γιατί;

Η πιάτσα των ταξί μετακομίζει νοτιότερα ή όχι; Άλλα ακούγονται απο τους ιδιοκτήτες ταξί...

Η... «Βιστωνίδα» της Αττικής Η λιμνοθάλασσα Βουρκάρι στα Μέγαρα έχει ανοίξει την όρεξη πολλών για να την εκμεταλλευθούν Της Ιωαννας Φωτιαδη Μεταξύ Μεγάρων και Ελευσίνας, πολύ κοντά στην εθνική οδό και στον σταθμό του Προαστιακού βρίσκεται ένας από τους τελευταίους υγροβιότοπους της Αττικής. To Βουρκάρι, όπως ονομάζουν οι ντόπιοι τη λιμνοθάλασσα της Αγίας Τριάδας, είναι ένα παράκτιο έλος που συγκεντρώνει, σύμφωνα με τους επιστήμονες, όλα τα χαρακτηριστικά ενός προστατευόμενου υγροβιότοπου, αλλά δεν έχει χαρακτηριστεί τέτοιος. Στην απογραφή των υγροτόπων το 1994 «ξεχάστηκε». Φυσικό ιχθυοτροφείο (στην είσοδο του κόλπου φιλοξενούνται και δύο μονάδες οστρακοκαλλιέργειας), αποτελεί «σταθμό» για τα μεταναστευτικά πτηνά. «Στο Βουρκάρι συγκεντρώνονται 122 είδη πτηνών –γλάροι, ερωδιοί, αγριόπαπιες– και πολλά ανήκουν σε προστατευόμενα είδη», λέει στην «Κ. ο κ. Θάνος Καστρίτης, ερευνητής στην Ορνιθολογική Εταιρεία. «Το Βουρκάρι είναι μια λιμνοθάλασσα μεγάλης ορνιθολογικής σημασίας για τη Δυτική Αττική». Αποθηκευτικοί χώροι Tο Βουρκάρι θα ήταν ένας ιδανικός τουριστικός προορισμός, αν δεν είχε υποβαθμιστεί περιβαλλοντικά και αισθητικά. Η αρχή του κακού έγινε όταν το 1984 με Προεδρικό Διάταγμα (Π.Δ. 84/84) η περιοχή χαρακτηρίστηκε «χαμηλής βιομηχανικής όχλησης» και oλοκληρώθηκε δέκα χρόνια αργότερα, το 1994, όταν το Βουρκάρι δεν περιελήφθη στην απογραφή υγροτόπων της χώρας. Αποτέλεσμα ήταν να ανοίξει η όρεξη πολλών για να εκμεταλλευθούν την περιοχή. Ετσι, στις τρεις πλευρές της λιμνοθάλασσας, στο Πέραμα Μεγάρων, στις Αρμύρες και στην Αγία Τριάδα, χωροθετούνται αποθηκευτικοί χώροι βιομηχανιών, δεξαμενές καυσίμων, μονάδες κατασκευής και επιδιόρθωσης σκαφών, παραθεριστικές κατοικίες... «Εν όψει των Ολυμπιακών το αεροδρόμιο της Αεροπορίας, που φιλοξενούσε η περιοχή μαζί με το Στρατόπεδο, επεκτάθηκε ώστε να εξυπηρετεί και πτήσεις της Πολιτικής Αεροπορίας. Σήμερα, πολλά ιδιωτικά αεροσκάφη αλλά και στρατιωτικά πετούν ακόμα από εδώ», λέει στην «Κ» ο Ανέστης Νίνος, κάτοικος της περιοχής. Ωστόσο, μεγάλο μέρος έχει χτιστεί κυριολεκτικά πάνω στον υδροβιότοπο. «Πολλά πουλιά μπερδεύονται και απαγκιάζουν σε σημεία του αεροδρομίου, όπου τον χειμώνα δημιουργούνται μικρά έλη», παρατηρεί ο Ηλίας Τζηρίτης από την περιβαλλοντική οργάνωση WWF. Στον κατακερματισμό του υγροτόπου οδήγησε και η διέλευση ασφαλτοστρωμένου δρόμου στο μέσον αυτού. Σύμφωνα με μελέτη του ΕΛΚΕΘΕ (Ελληνικό Κέντρο θαλασσίων Ερευνών), το 14% του εδάφους του βιοτόπου καλύπτεται από ανθρωπογενείς χρήσεις γης. Ενα ακόμα «παρατράγουδο» έγινε με τον αγωγό του φυσικού αερίου, που το 1994 διέσχισε κάθετα τον υγροβιότοπο. Ο Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου αρνείται ότι πέρασε από εκεί αγωγός, όμως η μελέτη του ΕΛΚΕΘΕ διασαφηνίζει ότι «ο αγωγός εκρέει στη βόρεια ακτογραμμή της λιμνοθάλασσας και είναι φανερό ότι δημιουργεί εστία ρύπανσης». Το τείχος της Αγίας Τριάδας Παράλληλα, στη νοτιοδυτική πλευρά του όρμου Βουρκάρι βρίσκεται το ιστορικό τείχος της Αγίας Τριάδας. Ομως, χιλιάδες τόνοι μπάζων «θάβουν» ουσιαστικά τμήμα του μνημείου! H απόρριψη σκουπιδιών, άλλωστε, οι εκχερσώσεις εδαφών και τα μπαζώματα είναι συνήθεις τακτικές. Ενδεικτικό της άναρχης δόμησης και της περιβαλλοντικής αναλγησίας είναι ότι η έκταση του υδροβιότοπου έχει «αποδεκατιστεί». «Ο υγρότοπος, από μια έκταση περίπου 5 τ. χλμ. που καταλάμβανε παλαιότερα, έχει συρρικνωθεί σήμερα στην παράκτια ζώνη, έκτασης περίπου 0,9 τ. χλμ.», αναφέρει ο Ηλίας Δημητρίου, ερευνητής στο ΕΛΚΕΘΕ. Είναι, ωστόσο, παρήγορο ότι το Ελληνικό Κέντρο Βιοτόπων - Υγροτόπων έχει δεσμευθεί να συμπεριλάβει το Βουρκάρι στους ελληνικούς υδροβιότοπους σε επόμενη απογραφή. Το πότε όμως θα γίνει η απογραφή δεν είναι τόσο σαφές, αφού προϋποθέτει την εξασφάλιση χρηματοδότησης. Οι κάτοικοι, που τα τελευταία χρόνια έχουν συσπειρωθεί για να προστατεύσουν τη λιμνοθάλασσα, βρίσκουν συχνά δικαίωση, αφού οι μελέτες όλων των επιστημονικών φορέων (ΕΛΚΕΘΕ, Ορνιθολογική Εταιρεία, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας για λογαριασμό του ΥΠΕΧΩΔΕ) συναινούν στην οικολογική αξία του υγροβιότοπου και στην αναγκαιότητα προστασίας του. Ομως, έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με νέες απειλές. Στη διαδικασία ανεύρεσης τοποθεσίας για τη μετεγκατάσταση των βυρσοδεψείων του Ρέντη, προτάθηκε μεταξύ άλλων και το Βουρκάρι! Μονάδα ηλεκτροπαραγωγής Παράλληλα, στο Πέραμα Μεγάρων δόθηκε άδεια στα Ελληνικά Πετρέλαια για τη δημιουργία σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ισχύος 390 MW, τον περασμένο Απρίλιο. «Μας διαβεβαιώνουν ότι η εγκατάσταση της μονάδας δεν ανήκει στα άμεσα επιχειρηματικά τους σχέδια, όμως αυτό δεν μας αρκεί», επισημαίνει ο κ. Στέργιος Τσαρτακλέας, μέλος του συντονιστικού φορέα των συλλόγων για την προστασία του Βουρκαρίου. Οι κάτοικοι δεν παραιτούνται των προσπαθειών, έχουν προσφύγει και στην Ε.Ε. Αλλωστε και σχετικό πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη συνηγορεί υπέρ τους. Τέλος, μελέτη του Πανεπιστημίου Αιγαίου αναφέρει ότι «μολονότι η υποβάθμιση είναι σε ένταση, ο βιότοπος δείχνει σημεία αντίστασης με μια εκπληκτική ορνιθοπανίδα» και επισημαίνει ότι «πρέπει να μπει φραγμός στην άναρχη και παράνομη δόμηση, να ελεγχθεί η ρύπανση του υγροτόπου, να απομακρυνθούν τα μπάζα και φυσικά, να απαγορευθεί το κυνήγι!». ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τετάρτη, 3 Δεκέμβριος 2008 Τον απέλυσε ο Φώλιας, δεν το ήξερε και ξενάγησε μαζί με τον υπουργό τον πρωθυπουργό στις εγκαταστάσεις του! ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ ΞΕΝΑΓΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ Καλά αυτή η ιστορία έχει πολύ πλάκα.ΣΤΗ ΡΕΒΥΘΟΥΣΑ είχε πάει το Σάββατο ο Πρωθυπουργός ο Κώστας Καραμανλής και ξεναγήθηκε στις εγκαταστάσεις υγροποίησης φυσικού αερίου από έναν...απολυμένο, τον διευθύνοντα σύμβουλο της ΔΕΣΦΑ Γ.Στεργίου.Ο συγκεκριμένος άνθρωπος τρεις ημέρες νωρίτερα είχε παυθεί από τα καθήκοντα του με υπουργική απόφαση του Χ. Φώλια που είναι δίπλα του στην ...φωτογραφία! Μόνο που ο δ/νων σύμβουλος δεν το ήξερε! Κανείς δεν του το είπε. Τον άφηναν τον άνθρωπο να ξεναγεί και ουσιαστικά ήταν τελειωμένος.Η κοινή υπουργική απόφαση δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 495 της 1ης Δεκεμβρίου. Ο Στεργίου βρισκόταν σε κόντρα με τον πρόεδρο της ΔΕΣΦΑ Ν.Μαυρομάτη.Εντάξει ότι η κυβέρνηση είναι ανύπαρκτη χρειάζεται να το επαναλάβουμε; Είναι απίστευτο.Ο υπουργός το έκρυψε δηλαδή από τον πρωθυπουργό;(το θέμα έχουν τα ΝΕΑ)

Τα παράλογα της παραλίας Μεγάρων

Ενώ όλη η παραλιακή οδός στη Βαρέα Μεγάρων διαθέτει πεζοδρόμια, φτάνοντας στο ύψος της πρώην πλαζ (αναψυκτήριο ΑΕΝΑΟΝ) ...σκοντάφτεις σε τοίχο! Ποιος θα δώσει απαντήσεις γι' αυτό;

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!

ΚΙΝΕΤΤΑ...

Απολαύστε 2 απόψεις της και καμαρώστε τη!

Σε λίγο όμως θα δείτε και τα στραβά,

αυτά που μας κάνουν να μην καμαρώνουμε. Σε λίγο...

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΕΥΠΑΛΙΝΟ...

Από ένα άρθρο του Σπυρίδωνος Λάμπρου* με τίτλο «Τρία άρθρα περί του Ηραίου της Σάμου δια των αιώνων» διαβάζουμε τα κάτωθι, τα οποία μας δίδουν και πολλά αξιόλογα στοιχεία, πέραν του Ευπαλίνου και του έργου του, για τα Μέγαρα: «…Πάσαι αι πρόοδοι της ελληνικής βιοτεχνίας και καλλαισθησίας εύρισκον ήδη ενωρίς πρόςφορον το έδαφος εν Σάμω, ή μάλλον δυνάμεθα να είπωμεν, ότι η πλουσία και προοδευτική νήσος υπήρξεν εν πολλοίς η κοιτίς νέων ανακαλύψεων και προόδων. Παράδειγμα η εν αυτή υπό του Θεοδώρου περί το 680 π. Χ. εύρεσις της χωνεύσεως του χαλκού, δι’ ής νέα εδόθη ώθησις εις την χάριν της γλυπτικής κατεργασίαν των μετάλλων. Πολιτεία τοιαύτη επί μερών αρχής ούτως ισχυράς και πεπολιτισμένης, οία η του Πολυκράτους, δεν ηδύνατο να μείνη ξένην προς την μεγάλην υδραυλικήν κίνησιν του έκτου αιώνος. Από των μικρών μεν σήμερον, αλλ’ ακμαίων και πλουσίων εν τω τότε χρόνω Μεγάρων αφορμήθη η δραστηρία αύτη επιδίωξις της δια τολμηρών μαστεύσεων ανευρέσεως υδάτων και διοχετεύσεως αυτών εις τας πόλεις δια συστήματος εντέχνων και λυσιτελώς λειτουργούντων υπογείων οχετών. Ο δε μέγας υδραυλικός του έκτου εκείνου αιώνος, ο Μεγαρεύς Ευπαλίνος, δεν είνε άπορον, ότι εγεννήθη εν τη πόλει εκείνη, ήτις από των αρχαιοτάτων χρόνων παρουσιάζεται λειψυδρούσα και σήμερον δε μετά την καταστροφήν του υδραγωγείου του Ευπαλίνου επανήλθε πάλιν εις λειψυδρίαν. Αι σκηναί αι συμβάσαι εν Μεγάροις πρό ολίγων ετών κατά την κατασκευήν της σιδηροδρομικής γραμμής και ο επιδειχθείς τότε ερεθισμός των διψώντων χωρικών εξηγεί θαυμασίως τας αρχαίας διηγήσεις περί της εν Μεγάροις τυραννίδος του Θεογένους, όστις, επιβληθείς ως τύραννος, μέγα μέρος της δυνάμεως αυτού ήντλησεν εκ της περί των υδάτων μερίμνης. Εν τη αυτή δ’ εκείνη πόλει μετά δεκαετηρίδας όλας ακμάσαντα Ευπαλίνον τον Μεγαρέα βλέπομεν μετακαλούμενος επί του Πολυκράτους και κατασκευάζοντα το όρυγμα εκείνο δι’ ου, διατρηθέντος όρους, διωχετεύθη το ύδωρ εις την πόλιν. Αλλά και η περί τους αυτούς χρόνους εν Αθήναις μεγάλη επί του Πεισιστράτους υδραυλική κίνησις δεν είνε άσχετος προς τα έργα και τας μεθόδους του Ευπαλίνου. Εκ των κατά τα τελευταία έτη ερευνών του Dorpfeld αποδεικνύεται, ότι, καθ’ ά μαρτυρούσιν αι αυταί διαστάσεις των πηλίνων διοχετευτικών σωλήνων και άλλα τινά τεκμήρια, το Ευπαλίνειον σύστημα δεσπόζει κατά τον έκτον αιώνα εν τε Μεγάροις και Σάμω και Αθήναις και ούτως ειπείν ο Ευπαλίνος δύναται να ονομασθή, ο επίσημος υδραυλικός των τυραννικών αυλών του Πολυκράτους και του Πεισιστράτου. Δημόσιον έργον οίον το όρυγμα του Ευπαλίνου ήτο άξιον να τύχη ιδίων ερευνητών. Και δια τούτο δεδικαιολογημέναι είνε αι σκαφαί και αι έρευναι, ών ηξίωσαν το όρυγμα εκείνο τω μεν 1813 ο Γάλλος Guerin, τω δε 1884 ο Σάμιος Επαμεινώνδας Σταματιάδης, ολίγον δε κατόπιν ο Γερμανός [Fabricicis] και τω 1894 ο Dorpfeld. Και το μεν όρυγμα του Ευπαλίνου ήτο άξιον μελέτης ως έν των μεγίστων δημοσίων έργων των ελληνικών χρόνων… » * Ο Σπυρίδων Λάμπρος (1851-1919) ήταν πρωθυπουργός της Ελλάδος και ιστορικός. Γεννήθηκε το 1851 στην Κέρκυρα και ήταν γιός του νομισματολόγου Παύλου Λάμπρου. Σπούδασε ιστορία στην Λειψία, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στο Λονδίνο και στην Βιέννη και ήταν μαθητής του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Το 1890 έγινε καθηγητής της Ελληνικής ιστορίας και της Παλαιογραφίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ διετέλεσε πρύτανης του πανεπιστημίου (1893-1894, 1912-1913). Από το 1903 εξέδιδε το περιοδικό «Νέος Ελληνομνήμων», που καθιερώθηκε διεθνώς ως σημείο αναφοράς για τη Μεσαιωνική και νεώτερη Ελληνική ιστορία. Το 1916 διορίστηκε απο τον Βασιλιά πρωθυπουργός, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1917. Με την επάνοδο του Βενιζέλου εξορίστηκε στην Ύδρα και στην Σκόπελο ενώ δημεύτηκε και η περιουσία του.