ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ...

Στη διαδρομή προς τον Αγ. Ιερόθεο Μεγάρων (ρέμα της Καλογριάς το πήδημα) συναντάμε ένα χριστουγεννιάτικο τοπίο, προσαρμοσμένο στο περιβάλλον.

Το μπέρδεψαν μάλλον κάποιοι με το χριστουγεννιάτικο δέντρο και θέλησαν να το διακοσμήσουν ανάλογα...!

Η εικόνα αυτή είναι απαράδεκτη για όλους μας, δεν μας τιμά ως Μεγαρίτες.

Οι αρμόδιοι της καθαριότητας οφείλουν να δράσουν ταχύτατα και να απομακρύνουν οριστικά τον κάδο απο αυτό το σημείο αφού φαίνεται οτι κάποιοι δεν σέβονται τίποτα.

Το θέμα έχει δημοσιοποιηθεί και στο παρελθόν, αλλά αποτέλεσμα δεν είδαμε ...

ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!

Αφού η απαγόρευση της στάθμευσης δεν τηρείται σε πολλά σημεία της πόλης μας, η Τροχαία αδυνατεί να ελέγξει τους παραβάτες, οι οποίοι δρουν εις βάρος των άλλων πολιτών, τι χρειάζονται οι δαπάνες για τοποθέτηση πινακίδων στα Μέγαρα;

Εδώ επικρατεί ο Νόμος του ισχυρού, του αδιάφορου, του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ;"...

Στην περίπτωση της φωτογραφίας είναι το κεντρικότερο σημείο της πόλης, εκεί που διασταυρώνονται 5 δρόμοι, οπότε η παράβαση βγάζει μάτι ...!

Όσο αφορά την ευσυνειδησία των όσων σταθμεύουν στο σημείο αυτό , ούτε λόγος !

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΛΥΝΕΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΜΙΛΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει... να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικώτερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχευτευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ.Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ.Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!Αθήνα, 17.12.2008

... ΚΑΙ PARKING ΕΧΟΥΜΕ..!

Όλα αυτά μετά το ξήλωμα των νησίδων στη Χρ. Μωραίτου απο τη δημοτική αρχή του κ. Δ. Στρατιώτη, έτσι απλά χωρίς λόγο ...

Τα σχόλια δικά σας...

Εάν σας ενδιαφέρει..!

Μια απάντηση απ’ τα παλιά «Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. (…) Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους»

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Ανάρτηση απο το troktiko

Ο δωρητής όρισε το Κυριακούλειο κτήριο να χρησιμοποιηθεί για πολιτιστικό κέντρο. Οι διοικούντες το Δήμο μας ξέχασαν διαχρονικά το σκοπό αυτό, στέγασαν στον 1ο όροφο την ΔΕΑΔΗΜ και το ισόγειο κατάντησε ερημωμένο σπίτι.

Φρόντισαν δε να φιλοξενήσουν εκεί το παράπηγμα των ιδιοκτητών ταξί, "καλλωπίζοντας" έτσι το χώρο.

Πριν λίγα χρόνια με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης μας ενοποιήθηκαν οι αύλειοι χώροι του Κυριακούλειου και του κτηρίου ιδιοκτησίας του κ. Γ.Μιχάλαρου (μετά απο αίτηση του ιδίου).

Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης αναδεικνύει και τα δυο κτήρια ...!!!

Εμείς διαπιστώνουμε οτι σήμερα έχει μετατραπεί σε ..."Κυριακούλειο" πάρκινγκ.

Ποιοι παρκάρουν; Θέλει και ρώτημα; Δέστε τα Ι.Χ. και θα καταλάβετε ...

Μπράβο ανάδειξη ...

Έτσι κατάντησε η οδός Μυκάλης μετά τη νεροποντή της Πέμπτης. Ο δρόμος περιμένει σκαμένος με το χώμα εδώ και 8 μήνες, πότε θα αξιωθεί ο εργολάβος να αποκαταστήσει το οδόστρωμα.

Και ο εργοδότης (Δήμος Μεγάρων) στην προκειμένη περίπτωση, κωφεύει στις εκκλήσεις των κατοίκων ...

Θα έχουν άδικο οι κάτοικοι αν προβούν σε αγωγές κατά Δήμου και εργολάβου;

Στο δρόμο του Δημοτικού Σταδίου Μεγάρων, εκεί όπου έγινε η εκπληκτική (!!!) νέα οριοθέτηση του (βλέπετε άφησε ανέγγιχτη την ιδιοκτησία κάποιων επιφανών !) δημιουργώντας μια στροφή καρμανιόλα, μετά απο 5 χρόνια μετά καμία σήμανση ή απαγορευτική μπάρα με φωσφορίζουσα σηματοδότηση δεν έχει τοποθετηθεί.

αποτέλεσμα κάθε τόσο αυτοκίνητα που έχουν αναπτύξει ταχύτητα (κυρίως παο οδηγούς μικρής ηλικίας) δεν προλαβαίνουν να στρίψουν και καταλήγουν στον τοίχο ή στις πόρτες των σπιτιών.

ο κίνδυνος είναι ορατός, και οι αρμόδιοι οφείλουν να λάβουν τώρα αμέσως προληπτικά μέτρα πριν θρηνήσουμε θύματα.

Η οδός Μουσείου που οδηγεί στα σχολικά κτήρια του 1ου & 2ου Γυμνασίου και 1ου ΓΕΛ, έχει μετατραπεί απο τους περίοικους σε ιδιωτικό πάρκινγκ.

Όπως φαίνεται απο τις σχετικές φωτογραφίες έχουν οριοθετήσει με σωλήνες και αλυσίδες το χώρο του καθενός, κατοχυρώνοντας τον έτσι ως ιδιωτικό αποτρέποντας τη χρήση αυτών απο κάθε άλλο διερχόμενο.

αν είναι αυτό νόμιμο έχει καλώς. Αν όμως είναι αυθαιρεσία, ποιος έχει υποχρέωση να παρέμβει; Πολεοδομία, Τροχαία ;

Οι δρόμοι δεν είναι τσιφλίκι κανενός.

Σχέδιο αναπαραστάσεως των αρχαίων Μεγάρων εν σχέσει με την σύγχρονη πόλη, απο τον Ι. Τραυλό το 1971. Έτσι για να μην ψάχνουμε τα αρχαία στα... κουτουρού! Και σαν παιχνίδι αν θέλετε, προτείνω να ψάξετε να δείτε αν επιβεβαιώνεται ο χάρτης σήμερα μετά τα σκαψίματα των οδών. Πηγή χάρτη: "ΔΟΜΗ"

"ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ"...ΚΑΤΑ 500.000 ΕΥΡΩ ΕΤΗΣΙΩΣ

Με πρώτη νίκη της Σαλαμίνας ξεκίνησε ο μαραθώνιος δικαστικός αγώνας για τη διεκδίκηση της Ρεβυθούσας. Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιά απέρριψε τη προσφυγή του Δήμου Μεγαρέων, κρίνοντας ότι η βραχονησίδα Ρεβυθούσα αλλά και η γειτονική της Μακρόνησος (συνωνυμία με το νησί της εξορίας), ανήκουν στα διοικητικά όρια του Δήμου Σαλαμίνας. Η εμφύλια διαμάχη των δύο ιστορικών δήμων (Σαλαμίνας και Μεγάρων) για τη Ρεβυθούσα έχει μεταφέρει το σκηνικό των «γκρίζων ζωνών» του Αιγαίου στην καρδιά του Σαρωνικού. Η Ρεβυθούσα έγινε «μήλον της έριδος» κυρίως γιατί εκεί βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του φυσικού αερίου. Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος δήμος θα καρπώνεται τα έσοδα από το δικαίωμα χρήσης της γης, που ανέρχονται έως και 500.000 ευρώ ετησίως.Επί 40 χρόνια, από το 1960 έως το 2000, το καθεστώς της συγκεκριμένης βραχονησίδας ήταν αμφιλεγόμενο. Οταν ένας υπάλληλος του Δήμου Σαλαμίνας... ύψωσε στη Ρεβυθούσα τη σημαία του δήμου του, περιλαμβάνοντας τη βραχονησίδα (κατά την απογραφή του 2001) στα διοικητικά όρια της Σαλαμίνας, οι Μεγαρείς αντέδρασαν. Η επιτροπή ορίων του υπουργείου Εσωτερικών όπου κατέφυγαν έδωσε τη μέση λύση. Καταχώρισε τη Ρεβυθούσα στη Σαλαμίνα και τη Μακρόνησο στα Μέγαρα.Η λύση δεν ικανοποίησε κανέναν. Και οι δύο δήμοι προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, επικαλούμενοι διεθνείς συμβάσεις, ιστορικούς και γεωγραφικούς-στρατιωτικούς χάρτες της περιοχής και άλλες ιστορικές πηγές! Το Διοικητικό Πρωτοδικείο, αφού εξέτασε τα επιχειρήματά τους έδωσε και τα δύο νησάκια στη Σαλαμίνα. Οπως αναφέρεται στην απόφαση, η νήσος Ρεβυθούσα ανήκε εθιμικά από Τουρκοκρατίας και διοικητικά από την ίδρυση του Δήμου Σαλαμίνας, το 1835, στα διοικητικά όρια της Σαλαμίνας. Ως επιπρόσθετο στοιχείο που καταδεικνύει από ιστορικής απόψεως τη διοικητική υπαγωγή της Ρεβυθούσας στο Δήμο Σαλαμίνας είναι και η καταγραφή της ως δημόσιου κτήματος εντός των ορίων του συγκεκριμένου δήμου. Σύμφωνα με την απόφαση, το γεγονός ότι το υπουργείο Εσωτερικών συστήνει με έγγραφό του, το 1988, στην εταιρεία «Ασπροφώς Α.Ε.» να απευθυνθεί στη Νομαρχία Δυτικής Αττικής για την έκδοση των οικοδομικών αδειών που απαιτούνται για την κατασκευή των εγκαταστάσεων αποθήκευσης φυσικού αερίου, δεν αναιρεί την υπαγωγή της Ρεβυθούσας στο Δήμο Σαλαμίνας. Το υπουργείο και άλλες διοικητικές υπηρεσίες είχαν στηριχθεί στο λεξικό ελληνικών τοπωνυμίων της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού (ΓΥΣ), όπου η Ρεβυθούσα αναφέρεται ως περιοχή των Μεγάρων και αποτυπώνεται στο σχετικό χάρτη. Ομως ο χάρτης δεν καθορίζει δοικητικά όρια, επισημαίνεται χαρακτηριστικά.Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, δεν αποτελεί κριτήριο υπαγωγής μιας περιοχής στα διοικητικά όρια ενός δήμου, ούτε η εγγύτητα της γειτνίασης προς μια περιοχή ούτε οι αντιδράσεις των κατοίκων στην εγκατάσταση των αποθηκών φυσικού αερίου για περιβαλλοντικούς λόγους (διότι παρόμοιες αντιδράσεις υπήρξαν και στους δύο δήμους).* Η πρώτη αυτή δικαστική έκβαση δεν είναι, ωστόσο, και η τελεσίδικη. Εάν ο Δήμος Μεγαρέων την προσβάλει με έφεση, ο δικαστικός αγώνας θα συνεχιστεί για αρκετά χρόνια ακόμη... ΠΗΓΗ: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- 07/12/2008 ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: "Η ναυμαχία της Σαλαμίνας" Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=36379684