Έχουν γραφτεί πολλά για την αξιολόγηση, όπως έχουν ακουστεί ακόμη περισσότερα για την αξιοκρατία ως ζητούμενο ή ως μεγάλη έλλειψη. Τα λογικοφανή υπερασπιστικά επιχειρήματα βασίζονται ισχυρά στην κυρίαρχη επιβεβλημένη αντίληψη ότι ''δεν είναι οι άνθρωποι ίσοι ή το ίδιο ικανοί’’, η οποία παρουσιάζεται να έχει ισχύ φυσικού βιολογικού νόμου. Οι θιασώτες περνούν μάλιστα και στην επίθεση, θυμωμένοι: ‘’Μα τι διαστροφή είναι αυτό; Μια κακώς εννοούμενη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων, μας έχει απομακρύνει από τη κοινή λογική, καταδικάζοντας αφενός τους ικανούς ανθρώπους στην ομοιομορφία των μετρίων και αφετέρου αποστερώντας την κοινωνία και ειδικά το δημόσιο από την καλή ποιότητα’’.
Δε θα ξεκινήσουμε με αναφορά στους φιλοσόφους και στα αιώνια ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου ή για το αν αυτοί γεννιούνται ως άνισοι ή με δυνατότητα να είναι ίσοι (αν και πάντα διαφορετικοί).
Θα παραθέσουμε, ίσως πεζά, τις σχετικές αναφορές του νομοσχεδίου για την ‘’Αξιολόγηση του προσωπικού των δημόσιων υπηρεσιών’’. Προσέξτε τι αναφέρει στο Κεφάλαιο Γ, άρθρο 19
Άρθρο 19
Ανώτατα ποσοστά ανά κλίμακα αξιολόγησης
