Σοφία Στεφανίδου
Πολύ
πριν τις εκλογές ο λαός στους αγώνες του, στις μεγαλειώδεις απεργίες
του, στις πλατείες, καταδίκασε τα κόμματα που από θέσεις κυβερνητικής
διαχείρισης προώθησαν τα μνημόνια και την επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα. Ο
λαός δεν υπέκυψε στους φόβους και τους εκβιασμούς, δεν αποδέχτηκε το
«μονόδρομο» της φτώχειας, των απολύσεων, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, το
ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και της εκχώρησης της εθνικής
κυριαρχίας.
Βέβαια,
ο λαός ψήφισε για μια άμεση λύση, για μια εφικτή-υλική ανακούφιση των
λαϊκών στρωμάτων από την εφιαλτική κατάσταση. Έτσι, ένα κομμάτι του λαού
ανάθεσε σε κάποιους -στην αριστερή κυβέρνηση που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ,
στους «μπρατσωμένους» της Χρυσής Αυγής κ.λπ.- να «κάνουν τη δουλειά» για
λογαριασμό των λαϊκών μαζών, ιδιαίτερα, όταν νιώθει ότι οι αγώνες μέσα
στα σωματεία του, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του, οι πλατείες δε το
κατάφεραν.
Μπορεί, όμως, να ακυρωθεί το μνημόνιο, χωρίς έξοδο από ευρώ και ευρώ, χωρίς αμφισβήτηση του δημοσιονομικού συμφώνου σταθερότητας του ευρώ; Προσπαθώντας να λύσουμε αυτή την περίεργη εξίσωση παραθέτω τα παρακάτω στοιχεία :


